Schoenen

Twee paar schoenen. Trekkingschoenen, geen wandel-schoenen. Ze zien er gehavend uit, maar glimmen van het vet. Hoog model, stevig leer. Koordveters, in twee kleuren, niet door gaatjes maar om haken gelegd. Vistram profielzolen. Ze staan netjes naast elkaar naast de mat voor de openstaande tuindeur. Rode, dikke wollen sokken steken eruit. Iets verder, in de hoek met de aangebouwde serre, twee wandelstokken. Warm glanzend hout, geen Nordic. Uit de garage steekt het zilvergrijze kontje van een kleine Toyota. Gloednieuw. Niet zo lang geleden stond daar een donkergroene Volvo station.

Onder de parasol op de gewassen grindtegels zit het stel. Grijs haar, versleten jeans, getaande koppen, leesbril. Halfvolle wijnfles en twee glazen op het tafeltje tussen hen in. Ze lezen. Maar niet geconcentreerd. Hun ogen dwalen weg uit de lectuur, door de tuin. En verder. Het Zwarte Woud, de Alpen, de Pyreneeën. Daar staan hun voetafdrukken nog in zand, modder en puin.

Spijt hebben ze niet. Slinkend kraakbeen en andere ongemakken nopen slechts tot andere keuzes. Een groene-paaltjeswandeling van 5 km of, af en toe, een rode van 10. De Sallandse heuvels, de Kennemerduinen. De Hoge Veluwe, die elk jaar hoger lijkt te worden. Nee, spijt hebben ze niet.
Alleen nog steeds geen rust in hun kont.

Brown Shoes Don't Make It

Advertenties