Webtranen

_
‘ALS je dan per se WEG wilt, GA dan maar! VERLAAT me maar! Laat me maar ZITTEN! God, al onze VRIENDEN. Wat moet ik ze zeggen? Ga JIJ het ze vertellen? En wat vertel je ze over MIJ? Maar als je maar weet dat ik op je blijf WACHTEN! Ik weet zeker dat je TERUG zal komen, jongen. Met hangende pootjes. Jij kunt niet tegen ALLEEN zijn, weet je nog? Jij kunt geen dag ZONDER mij, weet je dat ook nog? Als je SPIJT krijgt ben ik er voor je, dat weet je toch, liefste? Je WEET toch dat ik nog steeds van je HOU? We houden immers ALLEMAAL van je! En we kunnen toch wel gewoon VRIENDEN blijven? Laat je SPULLEN dus ook maar HIER bij MIJ, je weet immers nooit? En ik mag je toch nog wel eens MAILEN?
O God, je FOTO! Ik heb tenminste nog je fohoto…’

Jamaar. Ik moet nu toch echt gaan, Feestboekje.

Ik hou van haar… ik hou niet van haar… ik hou van haar… ik hou niet van haar… ik hou van haar… ik hou niet van haar… ik hou van haar… ik hou niet van haar…

(Wordt vervolgd :–)

Advertenties