Wortels

‘Je kunt een boom verplaatsen, maar zonder wortels wordt hij ziek en gaat hij dood.’  Woorden van een Russische immigrante in Nederland, uit een aflevering van Het Beloofde Land van Abdelkader Benali, die zelf de ‘wortels’ nog aanvulde met de ‘kluit’. Het cliché-karakter van de tekst werd volkomen tenietgedaan door een prachtig shot van de ogen van de vrouw, toen ze vertelde over die vernietigende sociaal-maatschappelijke en economische ramp met die mooie naam: Peresjtroika.
Enfin, ze leerde een Nederlandse man kennen, ze trouwden, zijn hier in Nederland komen wonen en hebben een leuk gezin gesticht. Ze is, destijds nog zonder inburgeringsplicht, volledig geïntegreerd, spreekt vloeiend Nederlands en – niet onbelangrijk – kan zich evengoed een trotse Russin voelen. In de rug gesteund door de bij het uitgraven in Russische bodem achtergebleven haarwortels (familie, vrienden, buren, herinneringen) die haar helpen hier een Jantje-van-alles-achtig warenhuisje te bevoorraden: gebruiksvoorwerpen, keukenspullen, speelgoed, textiel, gerookt vlees, blikvoer, wodka, veel muziek en veel, heel veel boeken. Kasten vol. ‘Jaja, Russen en boeken, haha.’ De winkel is uitgegroeid tot een soort Praathuis waar Russische immigranten en een groeiend aantal Nederlanders, bij een bak koffie uit de samowar, roddels en nieuws uitwisselen.
Deze kleine nering is de kluit waarin haar wortels houvast vonden in een andere cultuur. Waardoor ze, zonder verlies of miskenning van identiteit, kon aarden in Nederlandse bodem. Een Nederlandse vrouw, een Russische soul.

Gewoon, met behoud van eigen cultuur en identiteit, kennismaken met je nieuwe omgeving, de taal leren in je eigen tempo. Aarden. Waarom mag dat nu niet meer? Omdat wij, kiezers, na de verkiezingen geen poot meer uitsteken en achtereenvolgende Kabinetten hun ding laten doen. Onder het mom van een aangepaste interpretatie van nog zo’n mooi woord: VOC-mentaliteit.

Advertenties