Euforie

Twee en een half uur heb ik gisteren, vastgenageld aan mijn stoel, op klaarlichte dag, tv gekeken. Naar sport! Ik! En wat ik zag was schoonheid, gratie, slimheid, vastberadenheid en kracht. Alle clichés en superlatieven die je maar bedenken kan. Nou, nog één dan: poëzie. Enfin, de kranten staan er vol mee en het zal nog vaak herhaald worden in alle sportjournaals van de wereld.
Marianne Vos, ja.

Regen, blubber, zand, kwijl, etensresten. Doorweekt, verkleumd en dan die schreeuw…
Kippevel! Het echte, zonder tussen-n.
Foto ©GETTY

Ik ben een liefhebber van wielerkoersen. Wat ik echter miste is eens een uitgebreid verslag van een vrouwenkoers. Volgens Mart Smeets komt dat omdat ‘men’ ze saai vindt. Op de publieke zenders – naar de commeciële kijk ik niet, ik krijg de zenuwen van alle reclame-onderbrekingen – zie je ze slechts in korte flitsjes. En dan nog alleen maar als  een Nederlandse iets noemenswaardigs heeft gepresteerd. Nu, met de Olympische Spelen dus, werd er compleet en live verslag gedaan van de wegwedstrijd voor vrouwen.
En nog wel op mijn verjaardag.

4 Nederlandse vrouwen: Vos, Ellen van Dijk, Loes Gunnewijk en Annemiek van Vleuten, in een peloton van 66. Het parcours ging door het schitterende landschap van Surrey. Er zat een ‘berg’ in, waar ze tweemaal overheen moesten. Er was een strategie, er werd volgens plan gekoerst met ontsnappingen, aan-de-boom-schudden, lek rijden en bijhalen, zoals dat gaat in wegwedstrijden. Enfin, een en ander mondde uit in een kopgroep van 3 met de Britse Elizabeth Armitstead, Marianne Vos en de Russin Olga Zabelinskaya. Marianne won in een korte eindsprint vóór Armitstead. In de stromende regen. Lees de rest in de kranten.
3 mannen: verslaggevers Mart Smeets en Herbert Dijkstra, maar in elk geval ik, zaten langzaam maar zeker verliefd te worden en/of kregen er een dochter bij.
Er waren, ook dat hoort erbij, wat valpartijen. Het komt natuurlijk doordat ik een man ben maar ik merkte dat ik het verschrikkelijk vind om vrouwen zo met fiets en al over elkaar heen te zien stuiteren. Bij de mannen heb ik dat veel minder. Dan denk ik, terwijl de stukken sleutelbeen en heupen door de lucht vliegen: tja, stuurfoutje.

Ook leuk, voorafgaand aan de koers: het dames beach-volleybal. Onder de officiële Olympische Bikini’s van de Spaanse dames uit, kwam heel vrolijk het strikje van hun eigen bikini. Best lief.

Advertenties