Ontsluierd

Onder de sluier van de treurwilg

hurk ik neer tegen de stam
op zwarte aarde waar het gras
nooit is gekomen

en zie de wereld door wel honderd-
duizend venstertjes.

Een wereld die zich naar het schijnt

hier even niet met mij bemoeit

en desondanks toch redelijk
blijft draaien…

Waarlijk nuttig, dit zo nu en dan

eens vast te stellen.

Advertenties

Een gedachte over “Ontsluierd”

Reacties zijn gesloten.