Bandje plakken

Een bericht in de Volkskrant van vandaag: ‘De kunst van het bandenplakken verdwijnt’ (en lees ook ‘Stekel’ op pag. 21!)
Eigenlijk wou ik niet reageren. Het is te gek voor woorden. Nog één generatie verder en we kunnen onze eigen kont niet meer afvegen. ‘Jagoeiemiddag met Nettie Remspoor van de ANWB-Veeglijn, waar zit u?’

Maar even serieus: ik zie de laatste tijd steeds vaker mooie, innovatief ontworpen fietsen opduiken. Stevige, stoere en tegelijkertijd sierlijke fietsen met frames van hout, van bamboe! Prachtige juweeltjes van liefde en vakmanschap! Gewoon, op straat! Het kán!

Nog steeds op luchtbanden, dat wel. In de oorlog hadden ze fietsbanden van hout. Maar ja, in de oorlog hadden ze zovéél.
En wat hebben wij? Wij kunnen straks op vakantie naar Mars. We kunnen al heel lang een half continent in de as leggen met één druk op de knop. Maar een bandje plakken…
Hoewel, €12,50 per band inclusief voorrijkosten…
Inplaats van vuile kleren, bevroren jatten, gescheurde nagels, krombuigende bandenlichters, kutventieltje, shitkettingkast, voorgelijmde plakkertjes die niet plakken, zwarte vegen op je gezicht, geur en smaak van rubber en waar was dat teringgaatje nou en heeft er hier iemand een pomp ofzo en die buitenband die er noooit meer omheen wil…
Ik bedoel maar.

Vraagje dus:
Wanneer gaat er nu EINDELIJK eens iemand ter vervanging van die primitieve-schapendarm-gevuld-met-samengeperste-lucht de technisch hoogstaande, van onverwoestbare kunstvezels gemaakte MASSIEVE fietsband uitvinden?

Advertenties