Broekenmannetje

Een goedenmiddag. Ik ben een ‘Broekenmannetje’. Dit is althans de term waarmee uw blogger ons type pleegt aan te duiden. Wij blijken ook met velen, iets dat u, wederom volgens uw auteur, waarschijnlijk nog niet wist. Ikzelf kijk er ook van op en wil er wel op wijzen dat een ‘ons-gevoel’ nadrukkelijk ontbreekt, wij zijn doorgaans individualistisch van inborst.
Ons soort is, naar zijn waarneming, te signaleren in en om culturalia als musea, boeken-antiquariaten en, dien tengevolge, kunst- en boekenmarkten, immer in gezelschap van een vantevoren bestudeerde catalogus, voorzien van gele plakkertjes, ons na schriftelijke bestelling per post thuisbezorgd door een levende postbode in een lelijke oranjekleurige uniformjas. Ikzelf frequenteer daarnaast gaarne poëzie-avonden, alwaar ik mij, een onschuldig genoegen, heimelijk pleeg te verlustigen aan jong, prerafaëlietisch-triest ogend vrouwvolk met sluik rood haar en lange jurken, maar dit terzijde. Het meest voorkomende beroep onder ons, Broekenmannetjes, blijkt te zijn dat van archivaris, heemkundige en leraar. In mijn situatie is dit juist: ik ben gepensioneerd tekenleraar, nivo gymnasium, mijn specialiteit is de studie van het naakt. Dit wederom terzijde.
De aanduiding Broekenmannetje voor ons type heer is uw auteur volgens zijn zeggen voornamelijk ingegeven door ons uiterlijk voorkomen – iets waarin ‘wij’ (zie de aanhalingstekens als mijn persoonlijk commentaar) volstrekt niet zijn geïnteresseerd – en dan met name door de broek.
Wij (!) zijn herkenbaar aan ons postuur (een buikje, naar het schijnt) en onze wijze van kleden die u, lezer, hopeloos obsoleet en ouderwets heet te vinden. Het zij zo. Vermoedelijk moet ons ontstaan worden gesitueerd anno 1950.
Op zijn verzoek zal ik een poging doen één en ander nader toe te lichten, voorwaar een lastige taak.
Het hemd is van het sportieve genre, bescheiden van kleur, nu en dan met een werkje zoals een ruit of een gedurfd streeppatroon. De das is de hoogmoed zelve en derhalve taboe. Libertijn zijn ‘wij’ vooralsnog niet dus het bovenste knoopje is gesloten. Over het hemd draag ik zelf graag, indien de weersomstandigheden hiertoe aanleiding geven, de slipover. Een wollen trui zonder mouwen, voorzien van een zg v-hals want ik ben geenszins socialist (ik verbaas mij hier over mijzelf: dit lijkt waratje enigszins een ‘statement’) en draag deze dan ook keurig in de broek weggestopt in stee van los eroverheen, dat rekt maar uit. Mijn colbert is een alledaags niemendal dat aangenaam zit, fatsoenlijk afkleedt en voorzien is van prettig veel opbergruimte.
Enfin, nu de kennelijke obsessie van uw auteur: de broek.
– Even voor de duidelijkheid: ik weiger de door hem zo overdreven gebezigde hoofdletter. Ik citeer, omwille van de volledigheid: ‘Die Broek! Ik zie altijd eerst die Broek! Jullie zijn alléén maar Broek! Met een mannetje erin!’
Aan de broek is immers niets bijzonders, dacht ik zo. Bescheiden, onopvallend, van soepele stof, door mijn echtgenote Terlenka genoemd. De pijpen netjes afgewerkt met een fatsoenlijke omslagzoom. De vouw? Mijns inziens een onbelangrijk détail, naar mijn stellige overtuiging hoort dat zo. Natuurlijk, er kan, door onzorgvuldigheid mijnerzijds, zo nu en dan een ‘knie’ in komen, soit.
Ik draag de broek bij voorkeur met een lederen ceintuur, sluitend ter hoogte van de taille. De taille, lezer, bevindt zich tussen ribbenkast en bekken: een simpel anatomisch gegeven. Een gewezen tekenleraar weet dat. Sommige roodharige jonge vrouwen weten dat heel precies. Elke tailleur kan het bevestigen. Volgens de hierboven geciteerde leidt dit blijkbaar wél tot ‘een lachwekkend, koddig hoogwater’. Waarvan akte.
Verdere détails zal ik u besparen, onder andere het feit dat uw gewaardeerde blogger laatstleden met doordringende blik mijn aandacht vroeg om mij discreet te wijzen op het deel der torso bezuiden de broekriem, alwaar een weerbarstig stuk hemd op beschamende wijze uit de voorsluiting naar buiten stak. Dit moet geschied zijn na het urineren, niets menselijks is mij vreemd. Het is bij deze gecorrigeerd.
Wel, ik groet u, geen dank. Ik zou mij thans, met uw goedvinden, gaarne weer willen wijden aan meer particuliere zaken: er wacht mij een eerste-drukje. Van ene Theun de Vries.
Broekenmannetje02b

Advertenties

2 gedachten over “Broekenmannetje”

  1. Vergeet niet, beste Broekmans, dat de taille van een groot deel van de door u zo begeerde wereldbevolking zich niet op dezelfde plek als bij u bevindt, maar iets later. Nét onder de string en het aarsgewei. Lees-ze!

    Like

Reacties zijn gesloten.