Een mooie dag in de Zeeheldenbuurt

Ik herinner me foto’s en filmfragmenten uit de Eerste Wereldoorlog. De monumenten voor al die doden. Het gifgas. De onuitwisbaar diepe indruk die de loopgraven bij ons achterlieten. Misschien niet helemaal toevallig op grauwe, regenachtige dagen: Noord-Frankrijk, België, het geteisterde Diksmuide.
Het is echter een prachtige augustusdag. Toch zien we om ons heen omgewoeld zand en aarde, diepe geulen, bergen zand, puin, stenen en ontwortelde bomen. De picknick-tafel ligt schuin op zijn kant.
Want de buldozers zwijgen, de werkploeg drinkt koffie. Een staakt-het-vuren in de loopgravenstrijd tegen chaos en verloedering: de ‘Renovatie en Her-inrichting der Zeeheldenbuurt – 3e Fase’.
Jaja: straks liggen onze straatjes en ons pleintje er weer piekfijn bij. Met vrolijke rode baksteentjes, in keurige patronen gelegd. Geen kuilen meer en scheuren. Nieuwe glanzende fietsenrekken. Nieuwe Amsterdammertjes en lantaarnpalen. Nette op- en afritjes voor kinderwagen, rolstoel en rollator, voor stoepfietser en -scooter. En onze oudere buren kunnen weer buiten komen spelen en hun eigen boodschappies doen. Het aanhoudend geraas van graafmachines en kiepwagens zal zijn verstomd.
Tot de eerste leveranciersvrachtwagen zijn lading komt lossen. Bij de buurtsuper, snackbar ‘Lucky’ en de keuken van het restaurant. Want daarna liggen de eerste kuilen in stoep en rijweg, zijn de eerste verkeersdrempels platgereden, staat het eerste Amsterdammertje scheef.
Dan zijn de buurtbewoners blij: gelukkig, de nieuwigheid is er vanaf. Allemaal prachtig en mooi hoor, maar eigenlijk geen ponem. Het is hier hartje stad en toch zeker geen buitenwijk! Kinderen, hier is het stoepkrijt! En dat muurtje daar? Ik weet het zeker: vannacht komt Laser langs met zijn spuitbus. Mo sleutelt aan zijn opgevoerde pizza-brommer, het is hem hier te stil. Het komt allemaal goed.
Zo, mensen, tijd voor een borrel!

Advertenties