De groene zoden

Als ooit mijn tijd gekomen is
zou ik willen sterven, ergens in het
groene gras, aan de andere kant
van de heuvel

Op klaarlichte dag, in de volle zon,
met zwaluwen hoog boven mij
en witte vliegtuigstrepen door
de blauwe lucht

Niet dat uitgerekte doodgaan
op een zaal van een of andere kliniek,
ontredderde verwanten en geliefden
aan mijn bed

Niet onder stille vrienden die,
onmachtig het onzegbare te zeggen,
met verlegen schouderklop mijn glas
nog maar eens vullen

Zelfs niet in de armen van mijn lief,
deinend op haar snikken, luisterend naar
lieve woordjes en het doffe kloppen van
haar brekend hart

O nee, geen drama bij mijn dood
doodgewoon, alsof ik op vakantie ben,
ergens op een grazig groene glooiing
van, bijvoorbeeld, een Arden

Begraaf mij daar, aan gene zijde,
daar waar de zoden immers
altijd groener zullen zijn

ξ

(Eerder verschenen op Spin&Sels)

Advertenties