omg

Ondanks dat ik het wel snap, en dat ik het wel grappig vind, maar dat het wel erg vaak gebruikt wordt, zelfs in koppen van een krant die zich vroeger ‘een meneer’ noemde, en dat het wel weer overgaat: bij ‘omg’ moet ik altijd even denken aan waar het voor staat: ‘oh my God!’
Die telkens maar herhaalde kreet achter de filmpjes van 9/11. En de Arabische variant, met Allah, door weerloze mensen die hun god te hulp roepen omdat de rest van de wereld geen poot uitsteekt. Nou laatst weer, aan het slot van het nos-journaal: dat filmpje van die bouwvakker, die zichzelf uit een brandend huis redt door levensgevaarlijk naar een lagergelegen balkon te springen. Daar wordt hij gered door een brandweerman op een ladder en terwijl ze zitten te bekomen van de doodsschrik komt de brandende gevel naar beneden. Het loopt goed af. Gedurende het hele filmpje klonk weer dat almaar in alle toonaarden herhaalde ‘ohmyGod!-ohmyGod!’ Ik hoorde ontzetting, machteloosheid, maar onmiskenbaar ook een zweem van hysterie.
Er welde een ogenblik onredelijke woede in mij op: mens, sta daar niet zo te gillen en te filmen, maar dóé iets! En ik vond dat de nos zakelijk en objectief het geluid eruit had moeten filteren.
Maar ja, wat kón ze doen? Nou, dit: ze filmde het, was betrokken, deelde het met de wereld. Je reinste burgerparticipatie-journalistiek.
Want: omg de nos was nergens te bekennen.

Advertenties