Woede

‘Pro-Russische separatisten’. Doen ze aan politiek? Nee. Nou ja, in ’t begin, met demonstraties op het plein. Hebben ze een ideaal om voor te vechten? Nee, niet meer. Hebben ze een plan met hun land? Nee. Vormen ze een eenheid om gezamenlijk iets te bereiken? Nee. Willen ze dan niet gewoon, rustig, hun eigen republiek? Nee, dat is niets meer dan een smoes. Anderen kwamen en hebben het ideaal verkracht. Eigenlijk willen die: Macht en Wraak.
Ze hebben nooit iets bereikt. Ze leven in de marge, van gesjoemel, geritsel en gerotzooi. Ze zijn woedend op de wereld, op zichzelf, op hun eigen falen in het leven. Ze kunnen alleen nog wat kleine gefrustreerde jongetjes doen: janken, schelden, spugen en om zich heen schoppen en slaan.
Mislukte onvolwassen losers die niets meer met het leven hebben. Zonder hersens, zonder enige moraal, zonder remmen. Een roedel zwerfhonden. Afgewezen gorilla-mannetjes. Met speelgoed waar ze veel te dom voor zijn: wapens.
Wat doen ze daarmee? Tiranniseren, moorden. Misdaden begaan tegen de menselijkheid. Lijken schenden. Plunderen.
En het gaat altijd zo, je kunt erop wachten: straks gaan ze dorpen uitmoorden, brandstichten, mannen onthoofden en vrouwen verkrachten.
Maar eerst moeten ze nog wat ‘regelen’. Een stoere kleine jongetjes-streek: het neerhalen van een vliegtuig. ‘Kijk eens, mama Rusland: zonder handjes!’ Het bleek de smerigste blunder sinds tijden te zijn.
Maar er valt niks te ‘regelen’. Het is al te laat om bergers en onderzoekers met de dood te dreigen. Filmpjes spreken boekdelen. Ze zijn gezien.
Niemand zal ooit de beelden vergeten die zijzelf met veel borstgetrommel de wereld over gestuurd hebben.
De beelden niet. Hun gezichten niet. Wat we ze zagen doen niet. Hun gesnauwde bevelen niet. Het ongegeneerd onteren van de doden niet. Het jatten van paspoorten en speelgoed niet. De arrogantie en het cynisme van hun Grote Leider niet.
Ze zijn gezien en worden niet vergeten. Zij gaan nooit en nergens meer kunnen wonen.

Advertenties