De schone oorlog

Een flink deel van onze planeet verkeert in staat van oorlog. ‘Brandhaarden’ en ‘conflicten’ zijn ook oorlogen. Onderdrukking en dictatuur is ook oorlog, zij het niet openbaar. Het begrip ‘vuile oorlog’ is bizar: iedere oorlog is een vuile oorlog. Schone oorlogen bestaan niet.
Of tóch…?
Wij – ik bedoel de Wij die in wat wij noemen ‘vrede’ leven – willen de pret niet missen en betrekken onszelf bij een streng, op risico geselecteerd, aantal ‘conflicten‘ door het sturen van militaire of politionele ‘missies’. Wij spelen de Witte Paters van deze wereld.
Ik moet altijd een beetje wrang in mijn vuistje lachen als er weer eens zo’n onderneming op stapel gezet wordt. Want wij willen wel een militaire missie sturen, maarrrr: alléén als de veiligheid voor onze soldaten gegarandeerd is!
Arme soldaten. Zijn ze jarenlang gedrild – marcheren, schieten, bombarderen, aan flarden geschoten worden, sneuvelen en sneven – mág het niet! Te gevaarlijk!
Zo vonden Wij de schone oorlog uit. Alles is immers maakbaar.
Moet je je voorstellen: ben je een zwaarbewapende opstandeling of soldaat, vervuld van een veel te lang onderdrukte haat, staat er ineens zo’n schoongewassen ventje met een blauwe helm en een vermanend vingertje tussen jou en je aartsvijand in.
Natuurlijk, ook het leven van een soldaat is kostbaar. En hij wordt ook maar gestuurd. Of had ’ie dan maar een ander beroep moeten kiezen? Lastig. En: hóé kostbaar is een soldatenleven? In de Grote Oorlog was het leven van een soldaat niets waard. Dat van een Israëlische soldaat tegenwoordig een paar honderd Palestijnse mannen, vrouwen en kinderen. Er zou een soort beurs-instituut voor moeten komen. Als de soldaten laag staan kun je maar beter niet aan een missie beginnen: die gaat heel lang duren.
Deze laatste zin snap ik zelf ook niet, ik kan goed lullen maar heb geen verstand van economie.

Advertenties

Een gedachte over “De schone oorlog”

Reacties zijn gesloten.