Stedeling

Wat weet de stedeling nou van natuur?
Genoeg om ervan te genieten,
Met inachtneming van wat limieten:
Geen schillen, geen dozen, geen open vuur

Het staat hem vrij om op wegen en paden
Paaltjes met rode koppen te volgen
Tot aan een hekwerk, alwaar hij verbolgen
Zijn gram haalt bij God-driemaal-raden

‘En dan: wat is natuur nog in dit land?’*
Wat struikgewas, omheind met hekken,
Met tussendoor wat picknickplekken,
Alleen bereikbaar door rul zand

Toch zal de stedeling er blijven komen,
Al is het met hangende pootjes:
Hij checkt eens zijn mail, hij pelt wat nootjes
Op zijn klapstoeltje onder de bomen,

Om daardoorheen weer bos te gaan zien,
Weer grond te vinden voor dromen,
Om uiteindelijk toch, door de bank genomen,
Weer praatjes te krijgen voor tien

 

* Geleend van J.C. Bloem’s ‘De Dapperstraat’, dat ook de inspiratie was voor dit gedicht.

Advertenties

3 gedachten over “Stedeling”

  1. Natuur is voor tevredenen of legen.. één van mijn lievelingsgedichten :-) daar maakte ik een persiflage op: Vijftigers kom je overal tegen, in hoge zwembroeken aan het strand, slapend in treinen achter hun krant, om een vijftiger zit je nooit verlegen… enz… die schreef ik toen ik in de twintig was, best confronterend nu ik zelf pas vijftiger ben. Wat een heerlijke blog heeft u, btw.

    Liked by 1 persoon

  2. Als je harder rijd
    dan aangegeven staat
    op ronde borden
    met rode rand
    zie je de natuur soms
    op zijn mooist
    en van heel dichtbij
    Achter de vangrails
    groeien zeldzaamheden
    kruipen beesten
    die anderen
    nooit zullen zien…

    Like

Reacties zijn gesloten.