De Sunshine Award

sunshine-awardEr worden nogal wat Awards uitgereikt tegenwoordig. De Emmy’s en Grammy’s zijn ook al vergeven. Ik besteedde er nooit zoveel aandacht aan, tot ik plots dat mailtje kreeg, dat ik genomineerd ben voor de Sunshine Award! Door Suzanne van Dijk van Door Suzanne. Ik vind dat een eervolle blijk van waardering. En ook wel een uitdaging. Dus nogmaals dank, Suzanne.

Hier zijn de spelregels:

1. Post het logo van de Award. (Bovenstaande heb ik via A Lot On Your Plate, de eerste hit op WordPress.com na mijn zoekopdracht.)
2. Link naar de blogger die jou heeft genomineerd.
3. Deel zeven willekeurige weetjes over jezelf.
4. Nomineer 15 andere bloggers en link ze in je blogbericht.
5. Laat de genomineerde bloggers weten dat je ze genomineerd hebt.

Nu, de weetjes. Hoeveel ‘weetjes’ heeft een ouwe vent?

Pink Floyd. Al vanaf ’t begin ben ik een groot fan. Mijn favoriete album (vinyl!) is Ummagumma. Vooral de eerste twee nummers van het live album. Kan ik heerlijk bij wegdromen. Wat ik meestal vergeet is die gefluisterde zin vlak voor het einde, dus altijd onverwacht: ‘Careful with that axe, Eugene!!’ gevolgd door een ijselijk gekrijs. Dan schiet ik met bonkend hart uit mijn stoel omhoog, bijna gewurgd door mijn koptelefoon, straight back to reality.

Ik verdwaal altijd. Vooral in steden. Omdat ik loop of fiets als een hond, mijn eigen neus achterna. Weet die van noord en zuid? Ook mijn ogen gaan hun eigen gang. Voorbeeld: neus ruikt leuk straatje links, blik vangt kromgegroeide boom rechts, of een mooi wijf, Daarna weet ik niet meer wat ook alweer rechtuit was. Maar verdwalen is soms ook wel leuk. Je moet alleen geen afspraak hebben.

Stoepfietsen ergert mij mateloos. En ik erger mij mateloos aan mijn ge-erger. Want wat een onzin eigenlijk. Een fietser op een fiets is veel wendbaarder en neemt veel minder plaats in dan een voetganger met zijn fiets aan de hand. Je raakt daar niet langs! Het is gewoon gezeur van mij. Toch zal ik het zelf nooit doen.

Voor geluk moet je vroeg opstaan. Geluk is als jullie nog op één oor liggen en ik en de vogels de enige levende wezens op aarde zijn. De eerste tram de hoek om horen piepen. Het eerste hongerige baby-huiltje. Het eerste rammelende kettingslot. Of met mijn kop door de rits van ons tentje, m’n neus boven het vochtige gras, een vos zien rondsnuffelen over het kampeerterrein.

Muziek en dans. Begonnen in 1962, ik was 13. Transistor-radiootje onder mijn hoofdkussen. Ik luisterde naar Radio London. Behalve The Beatles was er nog andere muziek die mij, meer dan de toen gangbare Country, aangreep: die van The Dubliners. In de jaren ’70 en ’80, werd het, naast mijn faves Bluegrass, Cajun, R&B, Electro en Dylan de ‘Folk’. Folkies werden wij. Op cursussen van allerlei exotische volksdansen. Drs. P. schreef daar een prachtig lied over (en denk niet aan tuttig geitenwollensokkengedoe, het waren complete acrobatiek-opleidingen). We dansen nog steeds, mijn lief en ik. Op kousenvoeten, vanwege de benedenburen. En: ik ben nog steeds heimelijk en vergeefs verliefd op Sinéad O’Connor.

Uilen. Mijn favoriete vogels. Dat is de schuld van Jean Dulieu. De uil heeft zo’n lekker compacte vorm. En zijn spookachtige, geruisloze vlucht. Die roep. En Oehoeboeroe natuurlijk. Ik verzamel uilen, in de vorm van wat je snuisterijen noemt. Variërend van piepkleine, bewerkte vruchtenpitjes, via kitscherig porselein en plastic, tot geheel samengesteld uit schelpen. Uiteraard heb ik er ook een aantal zittend op een opengeslagen boek, al dan niet met een brilletje op. Mijn pronkstuk is een Jugendstil uil met jong van oud, verweerd glas.

Guilty Pleasure: Full English Breakfast. Cereals in koude melk; 2 spiegeleieren met uitgebakken bacon of sausages (gebakken braadworstjes), een berg witte-bonen-in-tomatensaus en chips (slappe friet); gebak van bladerdeeg met chocola/pepermuntglazuur gevuld met gebakken kidneys (niertjes! met chocola en pepermunt! die engelsen zijn écht gek! dit gerecht weiger ik dus). In plaats daarvan neem ik een typisch Engelse bak (oplos-)koffie. Je kunt me er middenin de nacht voor wakker maken. Hee, zijn jullie daar nog? Ik hou anders heus óók gewoon van pindakaas, hoor!

Tenslotte – lastig kiezen en knopen tellen – mijn genomineerden:

Advertenties

13 gedachten over “De Sunshine Award”

  1. Mijn naam is Wakker overigens…
    Ben je genomineerden aan het bekijken en plaats wat tekst. Hopelijk
    Komt er van jouw kant of van hen reacties op de blogs… Want dat mis ik wel.
    Liever namelijk vise versa

    Like

    1. Ah! De s is eigenlijk ‘s. Excuus hiervoor. Ik ben zelf niet zo’n groot commentator, ben bang een bemoeial te zijn, ondanks dat ik weet dat het leuk is om reacties te krijgen. Ik ga om te beginnen je blog weer eens goed doorspitten en zien of ik je gemis wat kan invullen ;->

      Like

  2. Leuk dat je mij ook nomineert.
    Hoeveel bezoekers heb ji?
    Ik stem maar niet, op mezelf
    Over andere ben ik vooralsnog onwetend
    Zou ook wel eens reacties op mijn blog zien…

    Like

    1. Hoi, Wakkers, dank voor je reactie. Sinds de start in 2011 heeft mijn statistiek-robot 1.400 bezoekers geteld, is dat veel of weinig? Geen idee. Maar: ik heb 37 – zeer gewaardeerde – volgers!
      Groet!

      Like

Reacties zijn gesloten.