Nadde zneeuw

Ik zit te tekenen, maar heb eigenlijk niet genoeg licht. En pijn in mijn lijf. Ook laat ik me telkens afleiden door het mengsel van natte en droge sneeuw dat gestaag neerdaalt over de stad. De natte keilt recht omlaag, de droge probeert er sierlijk tussendoor te dwarrelen. Op straat, drie verdiepingen lager, ontstaan plassen van een rare, glazige gelei, die nog het meest wegheeft van kwallensoep. Kwallensoep: ik kan maar niet wennen aan de Japanse keuken. Er komt een man de hoek om met een half geruïneerde paraplu, waarvan hij het nog hele stukje boven zijn hoofd houdt. Ik wacht met spanning. Hij glijdt niet uit. Jammer, het is alweer aan het dooien. Ik gleed dus wel uit. Toen ik vanmorgen vroeg de krant ging ophalen. Bij de eerste stap buiten de deur. Daar zat ik. En nu zit ik dus een beetje raar scheef. Mijn rechterbil, die op de dorpel terecht kwam, is helemaal blauw. Een Blauwbilgorgel ben ik, stelde J. gierend vast. Ik probeer nog maar wat te tekenen maar ben me constant bewust van mijn lijf: ik heb pijn in mijn kont dus ik ben. Eureka.

Advertenties

2 gedachten over “Nadde zneeuw”

Reacties zijn gesloten.