Zacht & sterk

Ik heb in beide zijtassen van mijn fiets altijd een grote plastic draagtas. Eén van de AH en één van de Jumbo. Handig, hoef ik niet steeds een nieuwe te kopen. Ware het niet dat ik telkens, met een volle kar bij de kassa, me realiseer dat mijn plastic zakken nog in mijn fietstassen zitten. Waardoor ik telkens weer nieuwe koop.
Maar gisteren, wederom in dezelfde situatie – #ezel #steen – zag ik toch  even het licht. Ik kocht geen nieuwe, maar loodste mijn winkelwagen naar buiten naar mijn fiets. Op de hielen gezeten door zo’n alerte man in strak pak met een héél brede borstkas met daarop de badge van een beveiligingsbedrijf. De heer Mastenbroek. Hoewel zijn broek geen tekenen hiervan vertoonde. Enfin, ik moest mijn kassabon laten zien en onder toezicht laadde ik snel alles over in mijn fietstassen. Ik kreeg mijn bon terug.
Maar het pak wc-papier paste er niet in. ‘Jumbo Toiletpapier – Zacht & sterk’. En ‘Met handig draaghandvat’, zo’n gleufje in de naad (dit is géén woordspeling) van de verpakking, waar precies twee vingers (…) door kunnen. Zodat je er trots mee naar huis kunt flaneren. Alsof je zo van de kampwinkel komt. Dit verdom ik dus ten enen male. En dus ook niet aan mijn fietsstuur. Want ik hóór ze dan denken: ‘Nou-nou, díé hep effe de schijterij haha!’ ‘Ja, hij hep heele grooote boodschappe gedaan haha.’ Eén van mijn mentale rafeltjes, zeg maar.
Ik scheur het pak open, dacht ik. Wat niet lukte. Het plastic rekte steeds verder uit maar het verdomde het om te scheuren. Plotseling zoefde er een hand door mijn blikveld, die met kracht een balpen door de verpakking dreef. Shhh zei het plastic opgelucht. Ik keek om, het was de man van de Z-krant. ‘Moet je zó nodig?’ grapte die (zie je wel). Ik lachte zuur met hem mee: toch hartstikke bedankt man. De losse rollen wc-papier propte ik goed- en kwaadschiks in de ruimtes tussen de andere boodschappen. Waarbij ik de betrouwbare Jumbo-zacht-&-sterkte zwaar op de proef stelde. Daarna gaf ik de reddingswerker van de Z een klap op zijn schouder en al mijn wisselgeld en toog huiswaarts.
Thuis, in de fietsenstalling, een paar deuren van de mijne, ging mij opnieuw een groot licht op. Mijn slimme plastic tassen zaten dus onder de boodschappen. En alles moest nog drie lange trappen op.
Maar gelukkig ligt ons huis vol met nieuwe, lege plastic boodschappentassen. Van de Jumbo. En van Albert Heijn.

Advertenties

5 gedachten over “Zacht & sterk”

  1. Zeer herkenbaar… iets té. In mijn oversized fietstassen zit ook een tas, blijft er steevast inzitten als ik volgeboodschapt de winkel verlaat. En dan zit je daar met die zak kattenbakvulling… Neen die kan je niet effe in je fietstas leegkappen… nu ja, technisch gesproken kan dat wel. Aan de andere kant van mijn fietstassen zit steeds een roze (roze !!!!!!!!) regenjasje, zo’n opvouwmodel van 5 euro, 20 jaar geleden gekocht in een vlaag van totale zinsverbijstering. Ik denk dat ik bij harde regenval eerder een ark bouw dan dat ding aantrek… En dan heb ik nog een handtas, formaat “buitennissig”… de past geeneens in zo’n fietstas, maar in die handtas zitten ook nog 2 van de vouwtasjes… probeer die maar eens te vinden als je aan de kassa staat en de kassamiep al 4 x luidop het te betalen bedrag heeft gesommeerd en de hele rij achter je staat te zuchten…. Maar is het nu beter met je diarree?

    Liked by 1 persoon

  2. Tja…Sterk kiest tegenwoordig de makkelijke weg, de zachte zo je wilt. Hij laat de grote boodschappen – voor alle duidelijkheid, dus niet degene die de naad bevuilen – thuis bezorgen…hoewel, eerlijk is eerlijk, mevrouw Sterk koos daarvoor. Omdat manlief er steeds zo’n zootje van maakte ;-)

    Liked by 2 people

Reacties zijn gesloten.