Stoppen

BrokenShag

Om nul punt acht uur
m’n eerste, ontwakend.

Te elfder ure de tweede,
bij koffie met gepeins.

Op het veertiende uur,
o, halzend reiken,
volhouden, mijn derde.

Zeventienhonderd uur,
– vals glijdt de vijf in de klok –
de vierde, gevaarlijke vierde.

Om mijn kop te misleiden
en een vijfde te vermijden
nu de deur uit, naar buiten.

Frisse lucht is óók kicken,
MMwindkracht 6 recht in je smoel
MMMMis ook kicken
MMMMMMis ook kicken
MMMMMMMMMook kicken
MMMMMMMMMMMj a w è è l !

Advertenties

13 gedachten over “Stoppen”

  1. Tot op heden 547 dagen (even nageteld) gestopt. Destijds afscheid genomen van mijn beste vriend (het sigaartje). Nog geen minuut spijt daarover gehad. Je stopt en je krijgt een heel mooie wereld aangereikt. Ga ervoor. Ik duim voor je, in alle ernst.

    Liked by 1 persoon

    1. Dank je, Veelschrijver. Dat kan ik best gebruiken. Over 12 dagen bereik ik ‘point zero’. Dan nog paar weken pleisters plakken. Ik verheug me op het moment dat ik er niet meer mee bezig hoef te zijn ;)

      Like

  2. Bloggersterk… Damn man, ik heb iets gelijkaardigs gezien. Inderdaad, that should do the trick. Maar ik kan het niet laten… verschrikkelijk vind ik het ook. Ooit wel 7 jaar gestopt, net zoals mijn pa, 7 jaar…. en dan toch weer terug begonnen, vanzelfsprekend om een onnozele reden.
    Blij ook dat je de solidariteit met ons als rokende paria’s behoudt, ik zie/merk wel eens wat anders. Ooit, ooit gaat het lukken.
    Ernst, ik vind dit al een hele prestatie. Als ik nog maar denk aan “minderen” wil ik er gelijk weer eentje opsteken.

    Liked by 1 persoon

        1. Ach, uiteindelijk stoppen we allemaal een keer. En wat is er mooier dan als je echt definitief gestopt bent, toch nog een laatste rokerssaluut te brengen door als wolk langzaam het rookkanaal van het crematorium te verlaten. Up in smoke. Amen :-)

          Liked by 2 people

  3. Ik was een zware roker en rookte mijn laatste shaggie bij de ingang van een ziekenhuis voor ik werd opgenomen in oktober 2012.
    Links van mijn bed lag de binnenplaats van het ziekenhuis, waar het personeel in een mild herfstzonnetje genoot van een sigaretje en ik heerlijke blauwe wolken de lucht in zag kringelen. Ik kon het bijna ruiken.
    En op de kamer zelf, rechts voor me, lag een man van voor in de zestig die door het roken inmiddels meer dan een half onderbeen had ingeleverd: o.a. vaatproblemen door het roken. Hij verging van de fantoompijn, hield de hele kamer uit de slaap met zijn gekerm ’s nachts, maar rolde zijn stoel nog altijd vier keer per dag naar buiten om te roken…..Op één nacht ging het helemaal mis met hem en daarna heb ik ‘m niet meer terug gezien. Misschien ook wel beter voor de man. Maar ik heb nog veel aan hem gedacht. Bewust. Ik riep zijn beeld op tijdens de vele momenten dat de drang om er weer één op te steken te hevig werd. Dat hielp en nu, ruim drieëneenhalf jaar later, heb ik die drang eigenlijk niet meer. Ondanks de belofte van vele ex-rokers dat ik die mijn leven lang zou houden. In gedachten blijf ik altijd een roker en ik ben ook nog altijd ‘solidair met mijn soort’; het roken was veertig jaar lang een niet te ontkennen belangrijk deel van mijn leven. Alleen opsteken doe ik niet meer.

    Liked by 1 persoon

Reacties zijn gesloten.