Categorie archief: Cultuur

Skinny

Prachtweer + gezellige markt + overmoedige bui = dat ik dus thuiskwam met een mooie zwarte, en vooral ook billijk geprijsde broek.
Thuis schopte ik mijn schoenen uit, riep J erbij, ritste mijn oude jeans los en stapte eruit. J schoot (ex-pleeg) onmiddellijk in een waakzame beroepsstress en zocht in gedachten al naar zalfjes en tangen en ontsmettingsmiddelen tot ik ‘taraaa!’ mijn nieuwe broek uit het plastic tasje rukte. Ik stapte erin.
Althans, dat was ik zo gewend. Bij deze ging het anders. Oké, slimlegs, dacht ik nog. Enfin, het werd duwen en vooral trekken. Pas ter hoogte van mijn knieën ging het weer normaal. ‘Gò hee, wat hip’ riep J opgetogen, terwijl ik naar de passpiegel beende met een gevoel alsof er nog een of ander stuk karton aan de achterkant hing. En J, achter mijn rug: ‘het is zo’n poepbroek, geloof ik.’ Via de spiegel keken we elkaar eens aan en ik voelde de tailleband naar beneden glijden, ter hoogte van mijn heup. Ze schoot in de lach. ‘Ja, daar zakt je broek van af.’ Een blik op de klok zei me dat de markt inmiddels was opgebroken. Ik draaide me om en bekeek mijn achterkant en besloot dáár dus nú even niet verder over na te denken. Terug in de kamer voelde ik zacht iets kloppen in mijn  kuiten. Ik hees de taille op zijn plaats. Die plaats bleek ter hoogte van mijn oksels. Laat maar waaien dan. Ik probeerde ontspannen nog wat heen en weer te lopen. ‘Hij staat je echt leuk, weet je dat?’ zei J, ‘het is niet verkeerd om er eens lekker modieus bij te lopen. Alleen: géén baard en géén puntschoenen, begrepen?’ Begrepen. Werktuigelijk stak ik mijn handen in mijn zakken. Toen ik de bodem voelde kon ik nog net boven de rand uit kijken, zo diep waren die zakken. Dat wordt nog een vertoning als ik bij de Albert Heijn mijn karretjesmuntje moet pakken. Ha, maar er kan een hele fietspomp in!

Over fietsen gesproken.
Heb je weleens een man in skinny jeans een herenfiets zien bestijgen? Je weet wel: step-step, been over ’t zadel en go!
Mooi niet. Het kruis blijft haken. Probeer maar niet – je gaat het asfalt kussen. Heb ik nu al diverse malen gezien. Het kan slimmer. De fiets schuin houden, met één been in het frame stappen en terwijl je de fiets rechtop trekt zet je je voet op de trapper en weg. Tot op zekere hoogte. Want probeer maar al fietsend op je zadel te schuiven. Je komt niet verder dan het puntje. Refrein: het kruis blijft haken. Daarom rijden de slimste skinny jeans op meisjesfietsen. Let er wel op dat het zadel op de laagste stand staat, anders dreigt weer dat refrein.

Advertenties

Vergetelijk

Ze zijn natuurlijk al op 31 augustus van dit jaar begonnen. De voorbereidingen althans. Maar de afgelopen maanden is de frequentie van de bombardementen drastisch opgevoerd. Het grote Kerst-offensief. Het ons op opdringerige en lawaaierige wijze wijzen op de aantrekkelijke en onmisbare elementen die ons zullen verzekeren van:
Een ONVERGETELIJKE KERST (ping-ping-sterretje-sterretje-glitter-glitter).
En of we maar zo vriendelijk willen zijn dit alles snel en nu aan te schaffen.
Op 1 staat uiteraard vreten. Dat de liefde voor het kindeke Jezus door de maag gaat is al zo oud als de weg naar Rome, alwaar ze er wel pap van lusten. Van eten en van – ik dwaal af.
Maar het kindeke Jezus heeft mij nooit kunnen inspireren tot de aanschaf van een nieuwe tv of een elektrische neushaar-trimmer die ook lieve woordjes kan zeggen (wel eerst even de app downloaden).

Gelukkig is de kwaliteit van al het gebodene van dusdanig peil dat jouw Kerst nooit Onvergetelijk gaat worden. Hooguit in negatieve zin. Er gaat ook altijd wel iets fout. De paté is jaren over de datum, er valt een brandende kaars op je kunststof glitterjurkje, je lief valt na twee glazen wijn al in slaap.

Toch, stel je het eens voor: een Onvergetelijke Kerst.
Hoe kom je daar in jezusnaam bijtijds vanaf, kwa Kerst 2016 bijvoorbeeld, om maar wat te noemen?
Ach je zal ze de kost moeten geven. Ik zie ze weleens lopen. Tobberige types, gebogen knieën, kromme rug, donkere kringen rond de ogen. Zwaar overloaded met onvergeten want Onvergetelijke Kersten. En het hoopt zich maar op, jaar na jaar na jaar. Ze zouden moeten ontKersten of zo. In werkelijkheid is de ontkerstening echter al decennia lang gaande, en het aantal tobbers groeiende. Of hun huisdeur volplakken met nee-nee-stickers… ja, ik roep ook maar wat.

J en ik gaan met kerst aan de kaasfondue, met Jumbo huiswijn, want in die ‘Speciaal voor Jou geselecteerde Topwijnen!!!’ heb ik weinig vertrouwen.
Of… hadden we dat vorig jaar niet ook gedaan?
Heerlijk vergetelijk.

Dora

Ai, Dora
Ai grote kleine
Toneelspeelster
Die zo keihard met
De deur in huis kon vallen
Zo tot diep in de ziel
Vertederen kon

Gelukkig:
Pauline is er nog
Pauline die u mij zo diep
In mijn kop en hart
Gestoken hebt

In Pauline
Die de bloemetjes begiet
Gedenk ik alle vrouwen
Kromme en rechte,
Haakse en scheve,
Goede en gekke
Wijven en vrouwen
Die u ons gaf

Het waren altijd echte
Echte mensen op toneel
Waar vind je dat?
Ik dank u, en rust
In welverdiende vrede

Hee, Piet, zijn jullie dat?

Toevallig, ik doe het niet zo vaak, bekeek ik weer eens de bezoekers-statistiek van On&zin. Had ik tot nu toe (14:04) alweer 20 ‘aanloopjes’ gehad. Maar nu het gekke: 11 daarvan kwamen uit Spanje! Ik krijg bezoek uit vele vreemde uithoeken van de wereld – zelfs uit Kenia – allemaal verdwaald natuurlijk, ergens op het web een verkeerde wissel genomen, maar Spanje?

Na enig nadenken kreeg ik het volgende vermoeden: December naakt.
Ze zijn daar, aan het hof van de Bisschop van Mira, als gekken Nederlandse bloggers gaan bespioneren. Om erachter te komen of wij alweer aan de Zwartepietendiscussie zijn begonnen!
Altijd weer die handelsbelangen…

Wegwandelen

Hoe verder de globalisering vordert, hoe meer de mensen van de wereld vervreemden. Het is trouwens ook zeer wel mogelijk dat ze van mijn wereld vervreemden, maar dit terzijde.
Aan het fietsen op de stoep zijn we inmiddels wel gewend. Dus rijden er nu ook hier en daar scooters en Canta’s op de stoep. Maar daarnaast, of juist daardoor, is er iets nieuws: ik zie de laatste tijd steeds vaker mensen wandelen op de rijweg. Wan-de-len.
Buiten de tourists area, buiten de grachtengordel en de Jordaan, welteverstaan. In buurten waar het verkeer nog gewoon snelverkeer is en waar je als je niet uitkijkt nog gewoon doodgereden wordt. Op de o zo druk bereden en befietste Haarlemmerdijk. Over de Rozengracht, door de Reguliersbreestraat.
(Letterlijk) naast stoepfietsen nu dus ook rijwegwandelen, kortaf wegwandelen. Heel relaxt, met z’n drieën naast elkaar. Of, zoals vanmorgen nog, mijn jonge buurvrouw met haar zoontje van drie op zijn loopfietsje, kriskras over de straat. Er kwam hen een bestelbus achterop gereden. Hij kon er niet langs, maar de chauffeur toeterde niet en bleef geduldig stapvoets achter ze rijden en remde zelfs telkens als de kleine achterbleef!
Ik bedenk verbaasd enige oorzaken van dit uitzonderlijke gedrag. a: De man heeft de tijd, en het is per slot van rekening mooi weer. b: De man is de vader van het jongetje, en het is per slot van rekening mooi weer. c: De man zit totaal flabbergasted en weet bijgod niet hoe op deze situatie te reageren. Straks laat hij zijn auto achter en begint tegen de schouder van een troostende lantarenpaal zachtjes te wenen.
Ik kan me namelijk met geen mogelijkheid voorstellen dat een automobilist zich de doorgang laat versperren door iets als een loslopende voetganger. Zo iemand hoort vloekend en tierend met groot licht en beide vuisten op de claxon en het schuim op zijn bek achter het stuur op en neer te stuiteren!
Of toch? Zou het Rijwegwandelen een relaxende invloed kunnen hebben op het gedrag van automobilisten? Aah, laat het waar zijn! Het is per slot van rekening zulk mooi weer.

mooi weertje