Categorie archief: Economie

Opa’s economie

(Achter me, in de tram:)

‘Opa, als je iets koopt wat 99 cent kost, waarom moet je dan een euro betalen?’
‘Omdat ze de ééntjes en tweetjes hebben afgeschaft. We werden er ook allemaal gek van.’
‘Maar toch moet ik een cent meer betalen. Eén cent!’
‘Maak je niet druk jongen, koop iets van 91 cent, dan heb je ‘m weer terug.’
‘Wat stom! Waarom staat er dan dat het 99 cent kost? Wie bedenkt nou zoiets stoms?’
‘Ach, ze kunnen er niets aan doen. Het zijn nu eenmaal economen. En die moeten toch wát?’

Geld, ík?

Geld, ík?
Ik denk nog steeds in guldens,
ervaar statiegeld als pure winst,
krijg eczeem van bankafschriften,
stop ze ongeopend weg.
Ik knoop de eindjes aan elkaar
met zo’n slim schuifbare knoop
en spaar de dubbeltjes en stuivers
die ik vind op straat.
Mijn portemonnee ziet het aan
en praat mij dagelijks even bij,
hij weet het zo te brengen dat
het toch gezellig blijft.
Zo blijft de pot verteerbaar.
Op een dieet van bittere pillen,
zure appels in de hete brij zit ik
– zo goed en kwaad als ’t gaat –
op mijn beroete bank te kauwen
op niet-dikmakend zwart zaad.
Vele kleine schepjes moed
uit mijn hoge hoed.

ZP

Oké dan, grrr: De Zwarte Piet-discussie. Dit gênante gedoe duurt nu echt te lang.

Laat hem zwart zijn zonder schijnheil. Weet dan niemand meer dat in de jaren 50 en 60, in de strijd voor gelijke burgerrechten voor de zwarte medemens, hij eindelijk trots mocht zijn op zijn zwart-zijn en zijn zwarte ‘roots’? Dat ‘witte neger’ (hoogopgeleide, rijke zwarte die leefde volgens witte normen en waarden) een scheldwoord was? En hoe Aretha Franklin, James Brown en de Soul niet meer weg te denken zijn uit onze muziekcultuur? Dat we Martin Luther King op handen droegen? Dat we juichten voor demonstrerende zwarte atleten tijdens de Olympische Spelen? Dat we ons helemaal schor gezongen hebben? ‘FREE NELSON MANDELA!’, weet je nog wel?

Zwarte Piet is nooit slaaf geweest of knecht. Zwarte Piet was een jonge, ‘moorse’ Noord-Afrikaanse edele of prins, die stage liep aan de ‘beschaafde’ westerse hoven. Kijk maar naar zijn kleding: pofbroek met goudbrokaat, autoritaire kraag, baret met struisveer. Knecht? Ook nu nog steeds zijn stagiairs bij bedrijven meer dienstbode dan student. Piet liep stage om er de westerse etiquette te leren. Dit vloeide regelrecht voort uit de groeiende handelsbetrekkingen. Zo kon hij later op gelijke voet communiceren en concurreren maar vooral: handel drijven. Zodat zijn land een betere prijs kon bedingen voor de koffie en het goud. Pure business.

Free zwarte Piet. Verhef hem voor mijn part opnieuw in de adelstand. Maar verf hem niet paars. Dat is geschiedvervalsing. Ik claim ook niet dat mijn geschiedenis van Zwarte Piet de echte is. Er zijn zoveel ‘geschiedenissen’ van Zwarte Piet. Ze zijn geen van alle echt, of op z’n minst aanvechtbaar. Daarom is de hele discussie niet echt. Hij druipt van huichelarij en politieke correctheid. Hij leidt ons gevaarlijk af van nogal urgente problemen waarmee we opgescheept zitten.

Nog twee argumenten vóór Zwarte Piet. 1) Ik vind het een groot goed dat ‘zwarten’ al zo lang zo’n belangrijke rol spelen in een karakteristiek onderdeel van onze cultuur. 2) Tóch de slavernij? Zwarte Piet is het mooiste Slavernij-monument wat we hadden kunnen bedenken. Juist omdat hij niet bedacht is. Al eeuwen bonst hij jaarlijks op onze deuren en strooit handenvol vaderlandse geschiedenis in het rond. Alive and kicking! Wees niet boos op hem. Denk over hem na, herdenk zelfs, Sinterklaas mag best een schaduwzijde hebben, een echt, volwassen, kinderfeest.

Wereldoorlog III

Ja, het is wreed. Ja, het is beestachtig. En ja, er moet een einde aan komen. Maar sleep de mensheid niet mee in wéér een oorlog!
Iedereen schreeuwt ineens om oorlog! Hou daarmee op. Pasgeleden herdachten we nog in tranen met tuiten Wereldoorlog I. We jammerden dat de westerse landen er niks van geleerd hadden en dat Wereldoorlog II daardoor mogelijk was, die we volgend jaar op 4 en 5 mei weer gaan herdenken. In het kader van jullie gemoedsrust sla ik alle oorlogen die daarna kwamen even over.
En ik stel voor dat we nu alvast beginnen met het herdenken van Wereldoorlog III, je weet wel: die oorlog die niet doorging.
Er is in een wereld, die zichzelf beschaafd noemt,  g e e n  e n k e l e  rechtvaardiging voor oorlog. We hebben regeringsleiders, diplomaten, rechtssystemen, politiemachten, geoliede geheime diensten en weet ik wat allemaal.
Ik sta niet meer toe dat overleg ‘mislukt’, ‘er niet uit komen’ wil ik niet meer horen. Pak ze, ontwapen ze, berecht ze, sluit ze op. Aan het werk!

Gelukkig zijn de eerste demonstraties al aangekondigd:
Oorlog is geen oplossing.nl (link naar de officiële site)
4 oktober 2014
in Den Haag, Londen, Parijs en New York.

Oorlog is een smoes!
Ik ben een beetje pessimistisch. Regeringen en vooral nationale parlementen zijn het luisteren intussen een beetje (wat heet) verleerd, de afgelopen decennia.
En er is nog iets: Het is niet voor ’t eerst dat een oorlog als geroepen komt voor regeringen die financieel met hun rug tegen de muur staan. Zeker nu zo zoetjesaan ook overal de voor de economie o zo belangrijke middenklasse begint te protesteren tegen de bezuinigingen.
In een oorlog kunnen parlementen worden genegeerd en miljarden belastinggeld rücksichtlos in die oorlog worden gepompt. Alles immers voor de Goede Zaak.
Ze gaan dit vast en zeker een ‘schone’ oorlog (link naar mijn blogpost hierover) noemen. Geen soldaten, wel bommen. Met heel veel onschuldige burgerslachtoffers. ‘Restvangst’ was toch verboden in onze beschaving? Of geldt dat niet voor niet-westerlingen?
Dag school, dag ziekenhuis, dag beschaving. De wapenindustrie viert feest.

Hemeltje, de HEMA!

Het gaat niet goed met HEMA. En nu denken ze dat wij moeten vinden (marketing heet dat) dat de HEMA een experience, een adventure zou moeten zijn. God helpe ons de brug over. En waar hebben we dat meer gehoord. Morgen moeten we zelf op onze pannelappen gaan jagen. En achter de leesbrillen ontkomen we ook nauwelijks aan een vervaarlijk druipende halve warme worst. Oh man, ik kan niet wachten!
Het gaat niet goed met HEMA, het gaat niet goed met V&D, het gaat niet goed met Albert Heijn. Waarom niet? Het gaat niet goed met de consument. De straten liggen vol met teleurgesteld weggeworpen dode mussen, maar ‘een nieuw koperspubliek’ moet zich nu druk gaan maken over de style en het gewaagde coloriet van vaatdoek, closetrolhouder en afdruiprek.
HEMA gaat ‘gewoon’ ‘bijzonder’ maken. Zonde van het werk. Gewoon ís in deze tijd al heel bijzonder. ‘Als je maar lang genoeg gewoon blijft, word je vanzelf bijzonder’ verzekert een verzekeraar ons.
Experience en adventure. Het zijn dode mussen waar een nieuw koperspubliek niet eens meer van opkijkt. Woorden uit de hoge hoed van de marketing-consultant. Ze zijn al te vaak gebruikt. Ze werden het jargon van de wanhoop, het refrein van de zwanenzang.
Waar haal je in deze tijd zo gauw een ‘nieuw’ koperspubliek vandaan? Met geborduurde dweilen? Het is de verkeerde volgorde, dezelfde fout die iedereen maakt: eerst een hip imago, dan een mooie etalage, en dan maar wachten op je gedroomde ‘nieuwe’ publiek.
Maak de swing: zet eerst het hema-personeel, dat straks onder hete krokodillentranen wordt ontslagen, eens haarscherp in de arbeidsmarkt. Dan heb je straks alvast je ‘nieuwe’ koperspubliek en ga dán eens vragen wat ze hebben willen. WW’ers kopen niks. Daar hebben ze geen tijd voor. Die participeren er maar een beetje op los.