Categorie archief: Intermezzo

Kloten

Bestuurders sturen krom
Leiders leiden mis en om

Lijdzaam zien wij aan
Hoe wij naar de kloten gaan

Advertenties

Nadde zneeuw

Ik zit te tekenen, maar heb eigenlijk niet genoeg licht. En pijn in mijn lijf. Ook laat ik me telkens afleiden door het mengsel van natte en droge sneeuw dat gestaag neerdaalt over de stad. De natte keilt recht omlaag, de droge probeert er sierlijk tussendoor te dwarrelen. Op straat, drie verdiepingen lager, ontstaan plassen van een rare, glazige gelei, die nog het meest wegheeft van kwallensoep. Kwallensoep: ik kan maar niet wennen aan de Japanse keuken. Er komt een man de hoek om met een half geruïneerde paraplu, waarvan hij het nog hele stukje boven zijn hoofd houdt. Ik wacht met spanning. Hij glijdt niet uit. Jammer, het is alweer aan het dooien. Ik gleed dus wel uit. Toen ik vanmorgen vroeg de krant ging ophalen. Bij de eerste stap buiten de deur. Daar zat ik. En nu zit ik dus een beetje raar scheef. Mijn rechterbil, die op de dorpel terecht kwam, is helemaal blauw. Een Blauwbilgorgel ben ik, stelde J. gierend vast. Ik probeer nog maar wat te tekenen maar ben me constant bewust van mijn lijf: ik heb pijn in mijn kont dus ik ben. Eureka.

De Sunshine Award

sunshine-awardEr worden nogal wat Awards uitgereikt tegenwoordig. De Emmy’s en Grammy’s zijn ook al vergeven. Ik besteedde er nooit zoveel aandacht aan, tot ik plots dat mailtje kreeg, dat ik genomineerd ben voor de Sunshine Award! Door Suzanne van Dijk van Door Suzanne. Ik vind dat een eervolle blijk van waardering. En ook wel een uitdaging. Dus nogmaals dank, Suzanne.

Hier zijn de spelregels:

1. Post het logo van de Award. (Bovenstaande heb ik via A Lot On Your Plate, de eerste hit op WordPress.com na mijn zoekopdracht.)
2. Link naar de blogger die jou heeft genomineerd.
3. Deel zeven willekeurige weetjes over jezelf.
4. Nomineer 15 andere bloggers en link ze in je blogbericht.
5. Laat de genomineerde bloggers weten dat je ze genomineerd hebt.

Nu, de weetjes. Hoeveel ‘weetjes’ heeft een ouwe vent?

Pink Floyd. Al vanaf ’t begin ben ik een groot fan. Mijn favoriete album (vinyl!) is Ummagumma. Vooral de eerste twee nummers van het live album. Kan ik heerlijk bij wegdromen. Wat ik meestal vergeet is die gefluisterde zin vlak voor het einde, dus altijd onverwacht: ‘Careful with that axe, Eugene!!’ gevolgd door een ijselijk gekrijs. Dan schiet ik met bonkend hart uit mijn stoel omhoog, bijna gewurgd door mijn koptelefoon, straight back to reality.

Ik verdwaal altijd. Vooral in steden. Omdat ik loop of fiets als een hond, mijn eigen neus achterna. Weet die van noord en zuid? Ook mijn ogen gaan hun eigen gang. Voorbeeld: neus ruikt leuk straatje links, blik vangt kromgegroeide boom rechts, of een mooi wijf, Daarna weet ik niet meer wat ook alweer rechtuit was. Maar verdwalen is soms ook wel leuk. Je moet alleen geen afspraak hebben.

Stoepfietsen ergert mij mateloos. En ik erger mij mateloos aan mijn ge-erger. Want wat een onzin eigenlijk. Een fietser op een fiets is veel wendbaarder en neemt veel minder plaats in dan een voetganger met zijn fiets aan de hand. Je raakt daar niet langs! Het is gewoon gezeur van mij. Toch zal ik het zelf nooit doen.

Voor geluk moet je vroeg opstaan. Geluk is als jullie nog op één oor liggen en ik en de vogels de enige levende wezens op aarde zijn. De eerste tram de hoek om horen piepen. Het eerste hongerige baby-huiltje. Het eerste rammelende kettingslot. Of met mijn kop door de rits van ons tentje, m’n neus boven het vochtige gras, een vos zien rondsnuffelen over het kampeerterrein.

Muziek en dans. Begonnen in 1962, ik was 13. Transistor-radiootje onder mijn hoofdkussen. Ik luisterde naar Radio London. Behalve The Beatles was er nog andere muziek die mij, meer dan de toen gangbare Country, aangreep: die van The Dubliners. In de jaren ’70 en ’80, werd het, naast mijn faves Bluegrass, Cajun, R&B, Electro en Dylan de ‘Folk’. Folkies werden wij. Op cursussen van allerlei exotische volksdansen. Drs. P. schreef daar een prachtig lied over (en denk niet aan tuttig geitenwollensokkengedoe, het waren complete acrobatiek-opleidingen). We dansen nog steeds, mijn lief en ik. Op kousenvoeten, vanwege de benedenburen. En: ik ben nog steeds heimelijk en vergeefs verliefd op Sinéad O’Connor.

Uilen. Mijn favoriete vogels. Dat is de schuld van Jean Dulieu. De uil heeft zo’n lekker compacte vorm. En zijn spookachtige, geruisloze vlucht. Die roep. En Oehoeboeroe natuurlijk. Ik verzamel uilen, in de vorm van wat je snuisterijen noemt. Variërend van piepkleine, bewerkte vruchtenpitjes, via kitscherig porselein en plastic, tot geheel samengesteld uit schelpen. Uiteraard heb ik er ook een aantal zittend op een opengeslagen boek, al dan niet met een brilletje op. Mijn pronkstuk is een Jugendstil uil met jong van oud, verweerd glas.

Guilty Pleasure: Full English Breakfast. Cereals in koude melk; 2 spiegeleieren met uitgebakken bacon of sausages (gebakken braadworstjes), een berg witte-bonen-in-tomatensaus en chips (slappe friet); gebak van bladerdeeg met chocola/pepermuntglazuur gevuld met gebakken kidneys (niertjes! met chocola en pepermunt! die engelsen zijn écht gek! dit gerecht weiger ik dus). In plaats daarvan neem ik een typisch Engelse bak (oplos-)koffie. Je kunt me er middenin de nacht voor wakker maken. Hee, zijn jullie daar nog? Ik hou anders heus óók gewoon van pindakaas, hoor!

Tenslotte – lastig kiezen en knopen tellen – mijn genomineerden: