Categorie archief: Maatschappij

Castratie

Hoe wordt een man verkrachter? Kindermisbruiker? De vluchteling doet het. De witte geboren-en-getogen Hollandse polderbewoner doet het. De witte en de zwarte geestelijken doen het. Kerels van alle kleuren en wortels doen het. Dieren doen het. Dieren.
Terugsturen is geen optie. Terug naar waar hij het geleerd heeft? Waar het gewoon mag? Waar stuur je de witte geboren-en-getogen Hollandse polderbewoner naar terug?
Het enige antwoord lijkt mij levenslange opsluiting. En preventief: castratie. Want voor je ’t weet wordt hij vervroegd vrijgelaten omdat zijn oma ziek is.

Ziehier: als ik erg boos ben, en geen antwoord vind, weet ik weer hoe fascisme geboren wordt.
Politici, vind een antwoord.

Wegwandelen

Hoe verder de globalisering vordert, hoe meer de mensen van de wereld vervreemden. Het is trouwens ook zeer wel mogelijk dat ze van mijn wereld vervreemden, maar dit terzijde.
Aan het fietsen op de stoep zijn we inmiddels wel gewend. Dus rijden er nu ook hier en daar scooters en Canta’s op de stoep. Maar daarnaast, of juist daardoor, is er iets nieuws: ik zie de laatste tijd steeds vaker mensen wandelen op de rijweg. Wan-de-len.
Buiten de tourists area, buiten de grachtengordel en de Jordaan, welteverstaan. In buurten waar het verkeer nog gewoon snelverkeer is en waar je als je niet uitkijkt nog gewoon doodgereden wordt. Op de o zo druk bereden en befietste Haarlemmerdijk. Over de Rozengracht, door de Reguliersbreestraat.
(Letterlijk) naast stoepfietsen nu dus ook rijwegwandelen, kortaf wegwandelen. Heel relaxt, met z’n drieën naast elkaar. Of, zoals vanmorgen nog, mijn jonge buurvrouw met haar zoontje van drie op zijn loopfietsje, kriskras over de straat. Er kwam hen een bestelbus achterop gereden. Hij kon er niet langs, maar de chauffeur toeterde niet en bleef geduldig stapvoets achter ze rijden en remde zelfs telkens als de kleine achterbleef!
Ik bedenk verbaasd enige oorzaken van dit uitzonderlijke gedrag. a: De man heeft de tijd, en het is per slot van rekening mooi weer. b: De man is de vader van het jongetje, en het is per slot van rekening mooi weer. c: De man zit totaal flabbergasted en weet bijgod niet hoe op deze situatie te reageren. Straks laat hij zijn auto achter en begint tegen de schouder van een troostende lantarenpaal zachtjes te wenen.
Ik kan me namelijk met geen mogelijkheid voorstellen dat een automobilist zich de doorgang laat versperren door iets als een loslopende voetganger. Zo iemand hoort vloekend en tierend met groot licht en beide vuisten op de claxon en het schuim op zijn bek achter het stuur op en neer te stuiteren!
Of toch? Zou het Rijwegwandelen een relaxende invloed kunnen hebben op het gedrag van automobilisten? Aah, laat het waar zijn! Het is per slot van rekening zulk mooi weer.

mooi weertje

Zuigeling

Vroeger, als er een nieuw zusje of broertje geboren was, toog mijn moeder regelmatig naar ‘de zuigelingenzorg’. Nu heet dat consultatiebureau. Baby’s waren zuigelingen, nagenoeg alle baby’s kregen borstvoeding. En dat kon ook gewoon op een bankje in het park, op een rustig plekje op de markt, op koninginnedag, op de tribune van het Ajax-stadion en tijdens de pauze van de Algemene Ledenvergadering van de politieke partij (maar vast niet bij alle).
Het was de gewoonste zaak van de wereld, de standaard. Van een onhandelbaar kind, dat nu het label adhd draagt, zij men: die is met de fles grootgebracht. Die had dus een slechte jeugd gehad. Die had dus liefde nodig en geen therapie. Die liefde was soms hard: hou op met dat geblèr want anders… volgde er een serieuze draai om de oren. Was het niet van je eigen moeder, dan wel van een of andere aanpalende ‘tante’. Meestal hielp dat ook nog.
Ik lees op blogs en in kranten, beluister uit gesprekken in de tram of in wachtkamers, dat het aantal moeders dat borstvoeding geeft, of dat van plan is, weer groeiende is na jaren van ‘krimp’. Dat vind ik een prettige ontwikkeling. Er zijn de laatste jaren wel erg veel onhandelbare kinderen bijgekomen ;-)
Wat wel tot nadenken stemde is het feit dat borstvoeding volledig uit het openbare leven is verdwenen. Ik las ooit een artikel dat het komt door een ‘nieuwe zedelijkheid’ die over ons is neergedaald in de jaren ’80, als antwoord op de losgeslagen hippietijd. Onzin. In elk geval zijn er heel wat vrouwen die ik ken en heb gekend die, althans in de huiselijke kring, borstvoeding gaven. Maar voor daarbuiten was er, gewoon heel praktisch, het flesje. Makkelijk zat.
De smiley hierboven is ook vanwege het feit dat ik – ooit 24/7 zuigeling –  tientallen baby’s heb zien worden ‘grootgebracht met de fles’, die na een boertje gelukzalig in slaap sukkelden, en nu fantastische mensen zijn.
En net zo ontzééttend gelukkig als wij.

lupa capitolina - romus en remulus
(N.B. Dit is niet mijn moeder)

Eh?

Ja. Nieuwe pui. Was ik al een tijdje mee bezig. Werd een beetje tijd, vond ik. Beetje rust en ruimte. (Bescheiden) beetje kleur, hoewel ik daar nog eens krieties van een afstandje naar ga kijken. En ook nadenken over een header. Maar eerst even een blokje om, om te wennen. Jullie, lezers, waarschijnlijk ook :-)

En, staat ‘ie me?

Krant

Op tafel ligt een dichtgevouwen krant met daarop de leesbril. Ernaast staat een volle beker koffie waarop zich al een vel vormt. In zijn ogen wrijvend en met deukjes in zijn neus van die bril staat hij voor het raam. Hij piekert. Verdomme. Hij was toch zo vol goede zin wakker geworden. Plannen gemaakt onder de douche voor een flinke fietstocht, terrasje na afloop, wijntje bij het eten, cognacje in de avondschemering. Maar hier, voor het raam, met uitzicht op de zomer, is het weg. Het gaat de verkeerde kant op met de wereld. Wie met een goed humeur is opgestaan kan toch heel de wereld aan?
Heel de wereld, maar niet de krant.