Tagarchief: vrouwen

How many roads…

De laaste tijd draai ik regelmatig weer eens mijn oude Bob Dylan platen. De oude vinylpersingen. Dus kwam het nummer ‘Blowing in the Wind’ voorbij. Daarover heb ik als 15 jarig, langharig, (huis)werkschuw maar volgens mijn moeder beslist geen tuig gastje veel lopen piekeren. Waarschijnlijk doordat er onder dat lange haar nog zo’n kort levenservarinkje zat: Hoeveel wegen moet een man bewandelen, voordat ze hem een man noemen? Nu, 65, geef ik het gewoon toe: weet ik veel. Volgens Dylan waait het antwoord met alle winden mee. Dylan heeft altijd gelijk. En wat is een Man? Ach, je zult begrijpen dat ik daar, in het kader van de vele zich voortslepende onderzoeken dienaangaande, geen mededelingen over kan doen. En: wass will das Weib? Keine Ahnung. En wat heeft dát ermee te maken? Alles.

Er komen steeds meer singles. En ik heb de indruk dat de meesten zich nou niet echt ‘happy singles’ voelen. Mannen en andere boeren zoeken vrouwen of mannen, vrouwen zoeken mannen en vrouwen. Getrouwde stellen komen uit de kast en gaan ook op zoek. Mannen worden vrouwen en krijgen andere wensen en andersom. Kinderen gaan de deur uit en ook op zoek, zodat de ouders eindelijk kunnen scheiden en hun eigen zoektochten beginnen.

En niemand schijnt dat alleen te kunnen. Datingsites schieten als paddesoelen uit het web. Ook dat zijn wegen die je kunt bewandelen. Ik moet wel altijd een beetje lachen om advertenties voor dating-bureaus ‘speciaal voor hoger opgeleiden’. Date & Discriminate! Nou, van de vele hoogopgeleide mannelijke collegae waarmee ik gewerkt heb weet ik toevallig dat ze het liefst een lekker ordinair en afhankelijk mokkel hebben, met blond haar en blauwe zaadvragende ogen. Oké, een cliché, mag ik ook eens?

Enige Tinder-tips. Hou je van wandelen? Zoek iemand die dus vele wegen bewandeld heeft. Ben je zo nu en dan ook graag een paar dagen alleen? Zoek op ‘vreemdganger’. Wil je niet altijd mee op pad? Zoek een Einzelgänger. Hou je niet van saaie rechte paden? Zoek een schuinsmarcheerder. Wil je niet dat het alleen over tieten gaat? Zoek bij ‘hobby: duivenmelker’. Hou je niet van wandelen, noch van mannen, en weet je het allemal niet meer? Zoek een vent die beschikt over een Routekaart van het Leven, ontferm je dankbaar over de kaart en dump de vent. Heb je behoefte aan iemand die altijd en overal onmiddellijk een antwoord op heeft? Neem een Amsterdammer.

Het slaat misschien nergens op, maar – voor je lijstje van favoriete quotes – hier een doordenkertje van de beroemde Amsterdamse filosoof Ernst:
‘De leukste mannen zijn: vrouwen die vele wegen bewandeld hebben.’

Advertenties

Euforie

Twee en een half uur heb ik gisteren, vastgenageld aan mijn stoel, op klaarlichte dag, tv gekeken. Naar sport! Ik! En wat ik zag was schoonheid, gratie, slimheid, vastberadenheid en kracht. Alle clichés en superlatieven die je maar bedenken kan. Nou, nog één dan: poëzie. Enfin, de kranten staan er vol mee en het zal nog vaak herhaald worden in alle sportjournaals van de wereld.
Marianne Vos, ja.

Regen, blubber, zand, kwijl, etensresten. Doorweekt, verkleumd en dan die schreeuw…
Kippevel! Het echte, zonder tussen-n.
Foto ©GETTY

Ik ben een liefhebber van wielerkoersen. Wat ik echter miste is eens een uitgebreid verslag van een vrouwenkoers. Volgens Mart Smeets komt dat omdat ‘men’ ze saai vindt. Op de publieke zenders – naar de commeciële kijk ik niet, ik krijg de zenuwen van alle reclame-onderbrekingen – zie je ze slechts in korte flitsjes. En dan nog alleen maar als  een Nederlandse iets noemenswaardigs heeft gepresteerd. Nu, met de Olympische Spelen dus, werd er compleet en live verslag gedaan van de wegwedstrijd voor vrouwen.
En nog wel op mijn verjaardag.

4 Nederlandse vrouwen: Vos, Ellen van Dijk, Loes Gunnewijk en Annemiek van Vleuten, in een peloton van 66. Het parcours ging door het schitterende landschap van Surrey. Er zat een ‘berg’ in, waar ze tweemaal overheen moesten. Er was een strategie, er werd volgens plan gekoerst met ontsnappingen, aan-de-boom-schudden, lek rijden en bijhalen, zoals dat gaat in wegwedstrijden. Enfin, een en ander mondde uit in een kopgroep van 3 met de Britse Elizabeth Armitstead, Marianne Vos en de Russin Olga Zabelinskaya. Marianne won in een korte eindsprint vóór Armitstead. In de stromende regen. Lees de rest in de kranten.
3 mannen: verslaggevers Mart Smeets en Herbert Dijkstra, maar in elk geval ik, zaten langzaam maar zeker verliefd te worden en/of kregen er een dochter bij.
Er waren, ook dat hoort erbij, wat valpartijen. Het komt natuurlijk doordat ik een man ben maar ik merkte dat ik het verschrikkelijk vind om vrouwen zo met fiets en al over elkaar heen te zien stuiteren. Bij de mannen heb ik dat veel minder. Dan denk ik, terwijl de stukken sleutelbeen en heupen door de lucht vliegen: tja, stuurfoutje.

Ook leuk, voorafgaand aan de koers: het dames beach-volleybal. Onder de officiële Olympische Bikini’s van de Spaanse dames uit, kwam heel vrolijk het strikje van hun eigen bikini. Best lief.

Maf

Op een muurtje annex bank in het Westepark rol ik een sigaret. Er komt een man aanslenteren, meeneurieënd met zacht gesis uit een oorspeakertje, waarvan het snoertje in de borstzak van een jaloersmakend softlederen bomberjack verdwijnt. Handen in de zakken komt hij op me af. Legt een hand op mijn schouder en kijkt me dringend aan. ‘Hee man, zou ik misschien een shagje van je mogen draaiën?’ Dat ‘man’ uitgesproken op z’n engels, een beetje uitgerekt. Ik zet me inwendig schrap maar knik hem (kennelijk vriendelijk) toe en schuif mijn pakje in zijn richting. Hij ploft naast me neer en gaat er uitgebreid voor zitten. ‘Aah, man, echt te gek van je. Dat maak je niet vaak meer mee weet je!’ Te laat spreek ik mezelf toe: lul, hier kom je niet meer van af. Ik oefen namelijk een onweerstaanbare aantrekkingskracht uit op randfiguren die een Verhaal kwijt moeten. En/of om geld verlegen zitten. En ik ben niet geschoold in afschepen. Hij begint al rollende te kletsen over het kutweer, de vogeltjes, van wie verwacht wordt dat ze in mei allemaal weer een eitje zullen leggen, met een wantrouwende blik naar de snel zwarter wordende hemel. Ik mompel iets van dat dat wel erg koude eitjes zullen worden. Hij kijkt me aan met een vrolijke grijns. ‘Ja man, te gek, kouwe natte eitjes, maar warme droge kuikentjes. Dát is de lente, man!’ Ik kan het niet helpen maar ik ontdooi en kijk hem aan. Een vriendelijke, open kop, donkerbruine ogen, lachrimpeltjes, zwarte krullen, zwarte baard en snor van een paar dagen, met hier en daar wat zilver. Leeftijdloze ouwe weekend-hippie. Luchtig jaren-70-taaltje. Zijn Verhaal is ook het ouwe-hippie-cliché. Liftend op een bekend Spaans eiland aangekomen. Geld op. Mazzel gehad. Stel oude rijke Nichten (de hoofdletter is van hem) zocht ‘gaffer’ voor de feesten op hun luxe jacht en hij werd steward. Zo heeft hij de halve wereld rondgereisd. Ik wil nog zeggen ‘shiiit, mèèèn, de helft?’ maar hou mijn mond en knik. ‘Maar ja, de drank’ en ‘maar ja, de vrouwen’ komt er nog. Maar hij heeft nergens spijt van. Intussen ben ik blij met de vogeltjes om ons heen. Zoals dat geelborstje dat probeert op te vliegen met een veel te grote tak in z’n bek. Dat móet haast wel een mannetje zijn. Of een minister-president. Dan dringt het tot me door dat het naast me op het muurtje al enige tijd stil is. Ietwat beschaamd draai ik me om en zeg ‘oh, sorry’ (‘shit’ laat ik weg en‘man’ slik ik in). Hij zit me met een vergenoegde grijns te observeren. ‘Geeft niet man, ik ben een ouwehoer, en jij een toffe vogel, weet je dat?’ Hij schiet met z’n vinger de inmiddels gerolde sigaret die tussen ons in op het muurtje ligt naar mij toe. ‘En ík ben een beetje maf’, vervolgt hij en staat op. Met opgeheven duim blikt hij van de sigaret naar mij. ‘Geniet ervan, ouwereus, ik rook al 22 jaar niet meer, haha. So-long, man.’

Rokjesdag

222 April. Een initatief van een aantal vrouwen om op de sterfdag van Martin Bril in een rokje en met blote benen de straat op te gaan.
Eerst vond ik het raar. De essentie van Rokjesdag is nu juist géén vaste datum en géén afgesproken werk. Maar het is zo ontzettend lief! Een eerbetoon aan een lieve man.
Het breidt zich uit. Laat het ook maar groeien. Niks trieste herdenking: een zonnige nagedachtenis aan een geliefd schrijver en een ode aan de lente.
Die vrouwen hebben Rokjesdag een datum gegeven. Voor de kalender. Voor de geschiedenis. Voor op straat.

En de mannen? Niks. Bemoei je er niet mee. Laat bij de aanblik ervan een zonnestraaltje binnen. Licht je honkbalpetje. En loop of fiets gewoon door, met een beter humeur.
Laat het klein mogen blijven. Geen bootjes in de grachten. Geen teringmuziek. Geen patat. Geen bier.
Laat het van de vrouwen blijven. Voor Martin.